MoR CaFe's

YENİ Konut Devrimi

2011-02-07T02:57:00.000-08:00

Rakıya meze katma dediler, balık koyma dediler, hediye verme dediler, 24 yaş altına etkinlik yapma dediler... Onu dediler bunu dediler.. Madem öyle işte böyle... Devrim yapmanın tam zamanı.. Türkiye'nin YENİ konut devrimi.. Taksit taksit ödemek yok.. Doya doya muhabbet var. Türkiye'nin YENİ İletişim Devi'nden sonra YENİ Konut devrimi.. YENİ RAKI... Seviyorum seni..

Uzun Zaman Sonra

2010-12-23T06:04:00.000-08:00

Ağustos'tan beri 1-2 geçmiş yazımı düzenlemek dışında yazı yazmamışım.. Zaman ne çabuk geçmiş.. 4 ay olmuş.. Yaklaşık 3 aydır iş hayatındayım.. Sanırım biraz ondan aksattım.. Öncesinde de tatil yapıyordum.. Ama biliyorum ki bunların hiç biri bahane değil..

Yeniden geldim..

Bugün Teakolik'in benim hakkımda yazdığı ilk feed'i gördüm.. http://ff.im/eFWzL

Sonra kendimden utandım.. insanlar bana güvenmiş, ben blog'umu bırakıyorum dedim..
Iıh yakışmadı.. olmadı.. dedim..

Sonra ilk yazılarıma gelen yorumları okudum.. "Sakın bırakma" diyenleri "klavyen bozuluncaya kadar anlat" diyenleri..

Utandım kendimden.. "Hemen kendime gelip blogumu düzenlemeliyim" dedim kendi kendime..

Aklımda bir kaç yazı var yazmam gereken.. Onları sıraya koymalıyım dedim..

Filmlerle ilgili yazılarım olacak mesela.. İzlediğim bir kaç filmden paylaşımlar yapacağım..
Bir de uzun zamandır aklımda olan yurdumun güzel insan manzaraları var.. Sabah-akşam metro ile yolculuk yaparken gözüme takılan güzel yurdumun güzel insanları.. Onları anlatacağım..
Son olarak da yazmam gereken yazı blog'uma yazmadığım dönemlerde nerelerde olduğum.. :) Mesela Zarakol 2.0'ın 1. yaş günü partisi'nde ne kadar eğlendiğimiz.. Nuri Alço ile çekildiğimiz fotoğraf.. Ya da geçen haftaki Sosyal Medya Guitar Hero Turnuvasının Finalindeki çekişmeli ama bir o kadarda eğlenceli yarış gibi güzel günlerimi anlatacağım..
Ayrıca, #smakhas'tan, okuduğum kitaptan, 90'lar ile ilgili yaptığım listeden ve daha bir çok şeyden bahsedeceğim yazılar yakında geliyor..

Yapmam gereken çok şey var sanırım..

Bu arada, bugün blog'umun 11.ayı... Yeni yıla girdiğimizde Blogumun 1. yaşını hep birlikte kutlayacağız..

Ve sanırım biraz daha düzenli yazmaya özen göstereceğim..

Bir de belki bir süre sonra .blogspot.com yerine başka bir adrese taşınırız..

Zaman ayanlara teşekkürler..

(Fotoğraf ne alaka diyenler için: 7/24 Sosyal Mecralarda dolanıp, bloguna yazı yazmayan kendime kızarak ekledim)

11 yıl sonra

2010-08-16T15:33:00.000-07:00

Ve işte üzerinden tam 11 yıl geçti..

11 yıl boyunca nelere sevindik, nelere üzüldük kim bilir.. Ama hiç unutmadık.. En azından ben unutmayı başaramadım.. 17 Ağustos 1999 hepimizden aldı birilerini.. Hepimizin parçalandı yürekleri.. Hiç tanımadığımız birileride göçüp gitmiş olsa bu dünyadan, en sevdiklerimiz de olsa giden; biz hep taşıdık yürek burkan acısını 17 Ağustos'un.. Kimi bir büyüğünü kaybetti, kimi kardeşim dediğini ya da bir arkadaşını.. Kimi ise sevdiğini bir daha asla göremedi o günden sonra..

O zamanlar 13 yaşındaydım tam.. İlk defa birinin gözlerine baktım mı heyecanlanıyordum.. O, 14 yaşındaydı esmer kapkara bir çocuktu.. Yeşil, yemyeşil gözleri vardı.. Gözleri çiçeklerin vazgeçilmezi olan yapraklara benzerdi.. Hani menekşe yaprağının koyu yeşil bir rengi vardır ya deniz gibi.. İşte o renkti gözleri.. Ve esmer kapkara teni vardı kömür gibi.. Köpekleri çok severdi, benim de minik, yavru bir köpeğim vardı.. Birlikte bisiklete biner, köpeği dolaştırır, parka giderdik..

Ağustos ayında evimiz tadilattaydı, başka bir yerde kalıyorduk.. Ama ben onu belki görürüm diye hep evimizin olduğu mahalleye giderdim.. Bir gün arkadaşlarımızdan, onun babası ile birlikte şehir dışında olduğunu öğrendim.. Zaten 3-5 gün geçmeden deprem oldu.. Ve depremden 3 gün sonra (doğumgünümde) yolda yürürken kendi kendime şu sözü verdim: "depremler oluyo insanlar ölüyo, eğer bir daha EMRE'yi görürsem ona, onu sevdiğimi söyleyeceğim"

Ama, o gün onun Gölcük'de olduğunu öğrendim.. Depremden beri ondan haber alınamadığını doğumgünümde öğrendim..

Üzerinden 25 gün kadar geçtikten sonra öğrendim; onu bir daha asla ama asla göremeyeceğimi.. 25 gün sonra bulunmuş... :(

Ve o gün kendime bir söz daha verdim.. "Kimi seversen sev, duygularını her zaman açık yüreklilikle söyle... Yoksa bir gün gelir ona sevdiğini söylemek için çok geç olur..."

HARE'm

2010-07-21T15:22:00.000-07:00

Günlerdir tatildeydim.. Yazlıkçı moduna bürünmüş, denizin ve güneşin tadını çıkarıyordum.. Sigarımın yarısını rüzgar içse de, beni serinletmesini de seviyordum.. Güneşin hem doğuşunu hem batışını izliyordum.. Kısacası kafamı dinliyordum.. Ta ki telefonumu bilmediğim bir numara arayana kadar.. Arayan kişi kurye olduğunu ve bana bir paket getirdiğini söyledi.. Nereden olduğunu sorduğumda Mey içkilerinin dijital reklam ajansı Zarakol'un ismini verdi.. Kesin yine Yeni Rakı'dan bir süpriz var, ya da Votka 1967'den diye düşündüm.. Ve paketimi apartman görevlisine bırakmalarını rica ettim..

Tabii merak bu zihinde durmuyo.. Hemen bizim Kamil Abi'yi aradım.. O da dediki: "sana votka göndermişler, bende güvende.."

Hediyemin Votka olduğunu duyunca açıkçası çokta heyecanlanmadım.. Çünkü daha Votka1967'nin ödül töreni gecesinde bizlere verdiği votkayı içemeye fırsat bulamadım..

Derken zaman geçti ben İstanbul'a geri döndüm.. Hemen paketimi istedim Kamil ağabeyden..

Ve gelen paket beni oldukça heyecanlandırdı.. Neden mi?

Çünkü paketin içinde KAHVE'li HARE vardı..

hiç boş durmadım hemen buz blander'ımı çıkardım verilen tarife uygun yaz kokteylimi hazırladım..

adınada Dance on the HAREM ismini verdim... Evet evet... Haremde dans eden sultanlar geldi gözümün önüne.. Rengarenk ve cıvıl cıvıl.. ve bir o kadar da soğuk ama tatlı..

KAHVE LiKÖRü HARE'yi tatmadan önce de fotograftaki kokteyle Beyaz Harem demiştim ama yok.. bu beyaz falan değil.. bildiğin rengarenk, cıvıl cıvıl bir içecek.. Bana Dance on the HAREM'in verdiği hisler bunlar..

Mükemmel bir tarif, mükemmel bir yaz içeceği..

Bu arada benden size tavsiye içine birazcıkta hindistan cevizi şurubu atmalısınız.. böylesi de mükemmel oldu :))

Burdan HARE yetkililerine sesleniyorum.. Bana yaz tatili hediyesi yerine 5 yıl yetecek kadar HARE gönderebilir misiniz?

=))

Bu yaz Hare'ye Hare demeyeceksiniz... Dance on the HARE'm diyeceksiniz :)) Benden söylemesi.. :))

Bir Başkadır İSTANBUL

2010-06-28T13:19:00.000-07:00

Adına; hikayeler, şiirler, şarkıla yazılmış, filmler yapılmış koca şehir İSTANBUL.. Sana sesleniyorum..
Sensiz küçük, yorgun gözlerim acıyor.. Yüreğim burkuluyor.. Sonra Orhan Veli Kanık'ı anımsayıp kapatıyorum gözlerimi ve seni dinliyorum.. Ve şunları söylüyorum:

Her mevsim bir başka güzeldir bu metropol
Her mevsim ayrı bir renk..
Her gün ayrı bir tat...

Sonbahar'ı gridir..
Yağmurlar yağar herkese günahları kadar..
Yağmur olur akar üstünden,
Geriye,hatıraları kalır onlar da kurur üstünde..

İlkbaharları vardır bu şehrin;
Yemyeşil, capcanlı..
Aşkları, çiçekleri, böcekleri..
Vazgeçilmezidir bu şehrin..

Kışları beyazdır..
Bembeyaz...
Yılgın, yorgun..
Özlem vardır..
Soğuktur..
Bazen giden bir askerin yolu beklenir..
Bazen birlikteliğin sıcaklığı ile süslenir..

Yazları sarıdır, mavidir..
Denizi dalgalı, sürükleyicidir..
Aynı bir aşk hikayesine benzer İstanbul..
Göz kamaştırıcı, büyüleyicidir..

Her gün ayrı bir tattır bu metropolde..
Her güneş ile yeni bir gün doğar bu yürekte..
Ama bu yürek hep İstanbul ile...

ERKEKLER NE SÖYLER KADINLAR NE ANLAR

2010-06-03T15:48:00.000-07:00

Aslında şu anda yapmam gereken bir sürü iş var.. Ama günlerdir geçirdiğim yoğun tempoyu blogumda paylaşmak istedim. Öncelikle bitirme projem için çektiğim kısa filmin afişini ve dvd kapağını hazırlamalıyım.. Sonra filmin bir kaç versiyonunun hangisini kullanacağıma dair karar vermek için hepsini harici belleğime yüklemeliyim.. Bir de yarın İnternet Yayıncılığı sınavım var.. Yazılarımda adından sıklıkla bahsettiğim sayın hocam Can Tüzüner’in dersi. Blogumu okursa beni dersten bırakma ihtimali yüksek çünkü dönem boyunca derslere devam etmedim (çalışıyodum) ve gecenin bu saati olmasına rağmen yarınki sınavda çıkabilecek konulardan bihaberim.. Daha ders çalışmam gerekiyor, ama ben bunların hiç birini yapmıyorum..

Niye mi? Çünkü bugün kendime tam 12 tane DVD aldım.. Aslında hepsini sınavlardan sonra evde geçirmek zorunda olduğum 10 gün boyunca izlemek için aldım.. Şu günlerde başımı bitirme projem ve sınavlarımdan kaldırıp film izleyebileceğim aklımın ucuna bile gelmezdi.. O kadar yorgunum ki.. Hatta dün evde ufak çaplı bi yangın çıkmış, annem, babam, kardeşim evdeyken çıkan bu yangını erken farkedip söndürmeyi başarmış bizimkiler.. Ama ben o kadar yorgundum ki, eve gelince yaşanan durumu dinleyip, bişeyler atıştırıp hemen uyudum.. Ve tam 15 saat uyumuşum.. Çünkü 2-3 gecedir bitirme projeme ve sınavlarıma çalışmaktan doğru düzgün uyku uyuyamıyordum.. Yarın sabah ise 11:00 de bir sınavım daha var. Ama bu gece sevgili kardeşimi kıramadım.. Aldığım filmlerden birini çok merak ediyormuş. “Abla nolur bu gece izleyelim” dedi. Nasıl “hayır” diyebilirim ki.. Aslında başta 1-2 hayır demeye çalıştım.. Ama başarılı olamadım.. :)

Ve İnanılmaz bir film izledik...

İşte o film:
Uzun zamandır izlemek istediğim bir film vardı.. Bugün DVD’sini buldum ve hemen aldım.. “Erkekler Ne Söyler? Kadınlar Ne Anlar” açıkçası uzun isimli filmler çok fazla ilgimi çekmez.. Filmin ismi ne kadar uzunsa filmi o kadar belli eder diye düşünürüm. Ama bu film gerçekten başarılı.. Filmin tek bir sonucu var “ASLA UMUDUNU YİTİRME”... Sanırım bu aralar ihtiyacım olan cümle buydu.. Ve bu aralar mutlaka izlemem gereken filmde buydu..

İnsan iletişim bölümü öğrencisi olup, devamlı film çekip, izleyince; bir zaman sonra ister istemez filmlerdeki çekim hatalarını farkediyorsun.. Ya da farklı açılardan çekilse filmin çok daha iyi olabileceğini düşünüyorsun.. “Ben olsam şöyle yapardım” demeden edemiyorsun..

Ama ben bu filmi izlerken ne yaptım biliyor musunuz?
Bunların hiç birini düşünmedim.. Filmde çekim hatası olup olmadığı umrumda bile değildi. Ya da kameranın o en önemli sahnelerde hangi açıda olduğu.. Kamera açısı ile ilgili film boyunca gözüme batan tek bir nokta vardı, o da çok beğendiğim bir açı olduğu ve her filmde kullanılması gerektiğine inandığım bir açıydı.

Bırakalım şimdi mesleksel terimleri de gelelim filme.. Gerçekten hayatımda izlediğim en güzel romantik-komedi.. Bi kere çok farklı olaylar zamanla birbiriyle harika bir bağ kuruyor. Senaryo harika yazılmış, mekanlar çok iyi seçilmiş, oyuncular rollerine “cuk” oturuyor.. Oyuncu kadrosu mükemmel..

Film hakkında yapabileceğim tek bir olumsuz eleştiri yok.. Söyleyebileceğim tek şey: Erkekleri bilmem ama her bayanın izlemesi gereken bir film..

Ve ister filmi izleyin, ister izlemeyin; hayatta karşınızdaki insan için, kendinize hep şu soruyu sorun: “İstisna mısın, yoksa bu bi kural mı?”

Filmin DVD kapağının arkasında yazan konu bölümü şöyle:
Sana seni arayacağını söyleyen ama aramayan o sevimli erkeği bir düşün.. Belki de numaranı kaybetti. Belki de şu anda bir hastane de. Belki, güzelliğin, zekanya da başarından dolayı sana korku ile karışık bir hayranlık duyuyor. Belki de sadece sana ilgi duymadı. Ben Affleck, Jeniffer Aniston, Drew Barrymore, Jeniffer Connelly, Kevin Connelly, Bradley Cooper, Ginneifer Goodvin, Scarlett Johansson ve Justin Long gibi tamamı yıldız oyunculardan olulan kadrosuyla film, aşkı arıyor ve karşılığında kahkaha fırtınası kopartıyor. Sex and the city serisinin yazarı Greg Behrendt ve Liz Tuccillo’nun çok satan hikayesinden uyarlanan “Erkekler Ne Söyler Kadınlar Ne Anlar?” randevu savaşlarından sağ salim çıkmayı başarmış herkes için bir başucu filmi olacak.

Aşkın 500 Günü

2010-05-26T14:22:00.000-07:00

Filmin arkasında ki not şöyle: Aşk ve kader üzerine alışılagellmişin dışında bir film izlemeye hazır mısınız? Genç tebrik kartı yazarı Joseph rüyalarının kızını ümitsizce aramaktadır ve iş yerindeki yeni mesai arkadaşı belki de "tam aradığı kızdır". Ama ilginç ilişkilerinin 500 günü (sırasız bir şekilde) mutluluğa giden yolun önceden belirlenemez ve kontrol edilemez olduğunu gösterir. Klasik romantik komedi filmlerinden sıkıldıysanız, bu film tam size göre...

Hıncal Uluç'un ise söz konusu film hakkındaki yorumu şöyle: "Ağkın (500) günü son zamanlarda seyrettiğim en tatlı, en hoş romantik komedilerden biri.."

Filmi DVD'lerimi satın aldığım DVD'cim tavsiye etti. Kapağı da gözüme çok cici göründü.. Hiç tereddüt etmeden aldım. Ama filmi izlediğim süre boyunca "e hadi nerde bunun sonu, nereye bağlancak" diye düşünmeden edemedim..

Sade ve sadece, 90 dakikalık olan bu film beni izlerken sıktı. Romantik, komedi diye aldığım film; evet romantik sahneler içeriyor, ama komedi falan değil..

Joseph Gordon-Levitt ve Zooey Deschanel'in oynadığı bu film için tabiiki de sadece olumsuz eleştiri yapmayacağım..
Daha iyisini yapabiliyor olsaydım Marc Webb yerine ben yönetirdim bu filmi değil mi ama? WaterMark yapımı olan bu film 2009 yapımı.

Yönetmen Marc Webb'in sahneleri işleyişi, filmin kurgusu ve çekim açıları gerçekten hoş bir film.. Ancak filmin sonuna kadar çok basit bir aşk hikayesi anlatıyor film.. Sadece harika kurgulanmış basit bir aşk hikayesi..

Yine de sonunu tahmin edebiliyorsunuz.. Film bitmeden.. Aslında sonunu bildiğim filmleri sevmem.. Ama bu filmde sonu tam istediğim ya da beklediğim gibi bitmesine rağmen bana şunu dedirtti: "evet, işte bu film böyle bitmeliydi!!"

Evet, bu film daha farklı bir sonla bitseydi gerçekten bir daha asla izlenmeyecek filmler köşesine kaldırılabilirdi..

Ama, dedim ya... Güzel filmdi.. :)

Yaşanmış Bir Olay

2010-04-30T11:47:00.000-07:00

Facebook'ta dolaşırken bir arkadaşımın alıntı yaptığı bu yazıyı sizinle paylaşmak istedim..

Bu olay 14 Ekim 1998 de kıtalar arası bir uçuş esnasında gerçekleşmiş.

"Bir kadın, uçakta zenci bir adamın yanında oturuyordu. Durumdan rahatsızlığını belli edercesine, hostesten başka bir yer bulmasını istedi, zira öylesine antipatik birinin yanında oturamazdı.
Hostes, tüm uçağın dolu olduğunu fakat birinci sınıfta yer olup olmadıına bakacağını söyledi. Diğer yolcular şaşkınlık ve tiksintiyle olayı izliyorlardı, bu kadının sadece terbiyesizliğine değil, bir de birinci sınıfta yolculuğu devam edeceğine şahit oluyorlardı.

Zavallı adamcağız çok kötü bir durumda olmasına rağmen cevap vermemeyi tercih etti. Bu yüksek tansiyondaki durumda kadın, birinci sınıfta ve o adamdan uzak uçabileceğinden tatmin olmuş, hostesin dönmesini bekliyordu.

Birkaç dakika sonra geri gelen hostes, kadına: "Çok özür dilerim geciktim.Birinci sınıfta bir yer buldum… Bu yeri bulmak biraz zamanımı aldı, sonra yer değişikliği için pilottan izin almam gerekiyordu. 'Hiç kimse sorun yaratan bir diğerinin yanında oturmak mecburiyetinde tutulamaz' dedi ve bu izni verdi."

Diğer yolcular kulaklarına inanamıyorlardı, bu esnada kadın da bir zafer kazanmış gibi yerinden kalkmaya hazırlandı. Aynı anda hostes, oturmakta olan zenciye dönerek: "Beyefendi, sizi uçağın birinci sınıfındaki yeni yerinize götürmem için beni takip eder misiniz lütfen? Seyahat firmamız adına kaptan pilotumuz sizden böyle nahoş bir olay yaratan kimsenin yanında oturmak mecburiyetinde bırakıldığınız için çok özür diliyor."

Tüm yolcular hep birlikte, bu olayı iyi bir biçimde sonuçlandıran uçak personelini alkışlayarak tebrik ettiler.

O yıl, kaptan pilot ve hostes uçaktaki davranışlarından dolayı ödüllendirildiler. Aşağıdaki mesaj, tüm ofislere personelin görebileceği bir biçimde iletildi:

"İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar."

BUGÜN 23 NiSAN

2010-04-22T18:14:00.000-07:00

Merhaba... Ben Emre.. Işık okulunda okuyorum.. 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını çok seviyorum, O yüzden ATATÜRK ve TÜRKİYE'yi çok seven bir kişiliğim.

Ayrıca herkes sever beni. Şiir yazıyorum, hikaye yazıyorum.

Atatürk şiir kitabı yazıyorum. 23 nisan yazılarım da var ama bulamıyorum. Keşke bulabilsem güzel olurdu.

İmza:

Emre Ekici

23 Nisan için Blogum Ona Teslim...

2010-04-22T14:12:00.000-07:00

=) Sonunda blog'umu birine teslim ettim :) Yazısı hazır... Ama birazdan ekliycem bu aksam önce onunla sizi tanıştırcam.. :))

Emre Ekinci...

Özel FMV Işık Okullarında okuyor..

Kendisini 3-4 senedir tanıyorum... Dünya tatlısı zehir gibi bir çocuk..

"Benim internet sayfama yazı yazar mısın?" diye sorduğumda;

"Hemen yazarım" dedi.. 15 dk sonra kapı çaldı ve Emre'nin yazısı hazırdı..

Hemen birkaç kare fotoğrafını çektim Emre'nin..

Bu arada öğrendim ki; Emre, büyüyünce medya dünyasında çalışmak istiyormuş.. Babası ile konuşurken benim şu anda bir reklam şirketinde çalıştığımı öğrenen Emre, "Bende büyüyünce reklamcı olcam" dedi..

Sonra, Emre'nin bir çok yazısının olduğunu öğrendim.. "Emre ile Necati" diye bir yazı dizisi bile varmış.. Küçük Bey'imiz şu sıralar yazı dizisine yazdığı sonu pek beğenmemiş.. "Komedi filmine böyle son olmaz" demiş ve yeni bir son yazacakmış...

Emre, bir ara yazılarını bana getirecek.. Ve ben Emre'ye önce Blogumdan bir bölüm ayıracağım, sonra eğer kendisi de memnun kalırsa, ona bir blog sitesi açacağız... =) Söz verdik.. =)

Bir de bu fotoğrafı çekildikten sonra, evine giderken söylediği bir cümle vardı Emre'nin...

Beni gece gece gülümsetti.. Buraya da ekleyeceğim.. Sizin de yüzünüzde gülümsemeler açacak olan yazımın son cümlesini:

"Fotoğraf çektirirken zorluk çıkarmayı çok severim..."

23 Nisan'da Devir İşlemi için geri sayım başladı..

2010-04-21T10:23:00.000-07:00

23 Nisan'da bu blog kimin???

Bugün 21 Nisan 2010... Yani 23 Nisan'a 2 gün var... Bende 23 Nisan'da blogumu bir çocuğa vereceğim.. Ve blogumu bir çocuğa vermenin rahatlığıyla uyuyacağım bu gece... Çocuğumuz kim derseniz öncelikli seçimi Unicef'den yana kullanacağım.. Unicef'e mail atacağım ve bir çocuğun bloguma birşeyler yazmasını isteyeceğim... Olmadı Kardeşimin okulundan ilkokul çocuklarına yazdıracağım... O da olmadı, konu komşuya sorcam... Baktım hiç olmuyo... İçimdeki çocuk size bişeyler anlatır belki...

Şimdiki çocuklar ne hisseder, ne düşünür bilmiyorum ama... Ben 23 Nisan için bu sefer çok heycanlıyım... Çünkü blogumu bir çocuğa teslim edeceğim... =) Umarım güzel şeyler anlatır bize.. Biz de keyifle okuruz... =)

Türkiye'nin en güzel kızları

2010-04-01T13:34:00.000-07:00

Miss TURKEY güzellik yarışması sonuçlandı...

Haklarında çok yazıldı çizildi... 2010 Miss Turkey finalistlerini çoğu kişi beğenmedi.. "Türk kızlarına güzel derdik bunlar çirkin" dendi. Ama herkesin 1-2 kişi de olsa favorisi vardı.. Benim favorilerim ilk 4 e giremedi :(

Şimdi herkes dünya çapında bizi kimler temsil edecek merakla bekliyor işte sıralama..

4. Güzelimiz 4 numara ile Dilay Korkmaz (ANKARA) ülkemizi Miss Internatinol'da temsil edecek...

3. Güzelimiz 19 numara ile Döndü Şahin (ALMANYA) ülkemizi Filipinlerde Miss Earth'de temsil edecek...

2. Güzelimiz ülkemizi Portariko'da Miss Universe'de temsil edecek 9 numaralı Serenay SARIKAYA... (Serenay'ı aynı zamanda Adanalı dizisinin yunan kızı Sofia rolünden de taniyoruz..)

Ve 1 numaralı güzelimiz 14 numara Gizem MEMİÇ bizi Vietnam’da MISS WORLD’de temsil edecek..

Güzellerimize dünya çapındaki güzellik yarışmalarında da başarılar diliyoruz..

ALAÇATI

2010-03-17T11:46:00.000-07:00

Yaz yaklaşıyor... Okullar tatile girecek, Çalışanlar izinlerini alacak.. Ve herkes bir tatil planı peşinde koşturacak.. Turizm cenneti ülkemiz içerisinde tatil yapmak isteyenler genellikle klasikleşmiş mekanları tercih ediyorlar.. Bunların başında ise; Bodrum geliyor... Bodrum, Antalya, Marmaris, Kuşadası derken son senelerde yeni bir tatil cenneti ortaya çıktı ALAÇATI...

Alaçatı, İzmir Çeşme'de... Uzaklığı İzmir'e otoyoldan 30 dk. Yol boyunca Alaçatı'da en çok dikkatinizi çeken yeldeğirmenleri ve rüzgar santralleri olacaktır.. Oldukça fazla olan bu rüzgar santralleri bölgenin en önemli gücü olan rüzgarı elektrik enerjisine döndürmeye yarıyor..

Son dönemlerde ünlülerin aşk kaçamaklarını yaptıkları tatil mekanı olarak ünlenen Alaçatı'yı 4 sene öncesine kadar bir çok insan bilmiyordu bile.. Ben 3 sene önce bir aile dostumuzun tavsiyesi ile gittiğimde büyülenmiştim bu şirin ilçeye.. Windsurf öğrenmek için tercih etmiştim bu tatil cennetini... Sonuç hüsran olsa da seviyorum bu koyu...

Alaçatı koyu, Ege kıyılarında yer alan pek çok koydan biri aslında... Ama iki önemli özelliği Alaçatı'yı Windsurf yapanların cenneti haline dönüştürüyor.. Bu özelliklerden biri; Alaçatı'nın hiç dinmeyen rüzgarı... Diğeri ise; deniz kıyısından 60-80 metre ilerisinde bile yüksekliğin bir buçuk metreyi geçmemesi...

Windsurf yapmasamda yapanları izlemek, bu dogal güzelliği görmek mükemmel bir zevk veriyor insana.. Rüzgara karşı, saçlarınız dalgalanırken, sigaranızın yarısından çoğuunu rüzgarın içmesi sizi rahatsız etmiyor bu doğal güzellik diyarında..

Dünya Surf şampiyonu Bora Kozanoğlu'nun Alaçatı Windsurf School adıyla açtığı surf okulu ile ünlenmeye başlayan bu güzelim koy şuanda gözde tatil mekanları arasında başı çekiyor.

Ama hep sorguluyorum.. 3-4 yıl öncesine kdr herkesin "ora nere?" dediği bu güzelim koy... Ne oldu da bu kdr ünlendi?Nasıl oldu da bi anda fiyatlar 3 katına cıktı ve bütün sosyete orayı tercih etmeye başladı..? 3 yıl içerisinde Bodrum'a benzedi... Spor merkezinden cok eglence merkezi oldu.

O Mavi Gözlü Bir Devdi..

2010-03-16T14:55:00.000-07:00

"AŞK nedir?" diye binlerce kez yazıldı çizildi üzerinde.. Bir sonuca varılamadı henüz... AŞK göreceli bir kavram yeryüzünde.. Herkese göre farklı bir anlamı var.. Kimine göre kalp çarpıntısı, kimine göre donup kalmak... Kimisi tek gecelik yaşar, kimisinde bir ömür sürer... 1 kere mi aşık olunur sadece? Yoksa yaşadığın her ilişki aşk mıdır sence?

İnsanoğlu her türlü aşkı anlattı bize.. Bazen bir şaraba duyulan AŞKtan söz ettik, bazense Allah'tı tek AŞKımız.. Ne olursan ol yine gel dedik...

Mart ayı içerisinde size hep AŞKtan söz edeceğim demiştim ya... Bugün de bir aşkımı anlatacağım sizlere... 11 yıldır hiç görmediğim, duymadığım bir AŞK..

Masmavi gözleri olan, beyaz saçlı dev bir adama AŞIKtım ben.. Onu hep takım elbise ile hatırlarım hasta yatağında yatmadığı sürelerde.. Ya da spor için giydiği eşofmanlarıyla... Elimden tutar parka götürürdü beni.. Ben sallanırdım o yürüyüşünü yapardı.. Sonra eve gelirdik bi duş alırdı, giyerdi takım elbisesini alışverişe çıkardık.. Gezmeyi çok severdi.. Eğlenmeyi de.. İçmeyi de bilirdi, söylemeyide.. Benim gibi türk kahvesi vazgeçilmezi idi onunda.. Hastalanmadan önce yanında tek bir sigara içmekte büyük keyfiymiş.. Çapkın bir adammış.. Ben bilmem o yönlerini.. Bende sadece güzel anıları var..

Çarşıya ya da parka çıkardığında beni yürürken hep ensemden tutardı.. Uzundu çünkü.. Mavi gözlü dev'imdi o benim..

11 yıldır görmüyorum onu, kokusunu duymuyorum, sesini işitmiyorum... Ama, hissediyorum.. Ara sıra dolaşırken, bir parkın önünden geçtiğimde, ya da moda sahilinde yürürken, ensemde elini hissediyorum.. Yanımda olduğuna inanmak istiyorum belki de... Belki de ihtiyaç duyuyorum yanımda olmasına.. Özlüyorum..

Evet.. Evet.. Ben onu çok özlüyorum..

Biliyorum bu yazıyı annem bir kaç güne okuyacak.. Sıkı takipçim kendisi.. Ve çok ağlayacak bunu da biliyorum.. Beni bazen ona benzetiyor zaten annem..

Yazarlığım ondan geliyormuş, öyle diyor.. Şiir aşkım, müzik sevdam.. Hep onun gibiymiş.. Onun gibi okuyormuşum şiirleri, ve yazarken, onun gibi dökülüyormuş kelimeler kalemimden.. Ne güzel... O'na benzemek ne güzel.. Hayatı bir an bile onunla paylaşabilmek ne güzel..

Dedem o benim.. Bundan tam 11 yıl önce kaybettiğim dedem.. Mavi gözlü devim..

Mavi Gözlü Dev, biliyorum benimlesin.. Ve bugün seni kaybedişimin 11. yılı...

Söylenecek tek bir şey var geriye...

Seni çok özlüyorum..

Onların hikayesi..

2010-03-04T12:39:00.000-08:00

Bizimkisi bir aşk hikayesi derler ya.. Öyle başladı onların da aşkı.. Virgülleri sevmezler, noktalı virgül kullanmazlar.. Cümleleri hep üç nokta ile biter.. Devamını getirmezler.. Zaten devam etmelerine de gerek yok.. Birbirlerini gözlerinden okuyabiliyorlar hayatı..

Kimseye benzemezler.. Sadece kendileri gibiler.. Birtek birbirlerine benzer inatçılık huyları.. Hani tartışmalar aşkın tuzu biberi derler ya.. Bunların tuzu da biberide inatlaşma.. İki küçük çocuk gibi kavga ederler ve anında barışırlar..

Tartışma sebepleri ise; gülersiniz ama tavla oynarken hile yaptın, okey oynarken puanımı yazmadın... :) işte bu kadar saf ve güzel onların tartışması..

Kimden mi bahsediyorum???

Kuzenimden ve sevgilisinden...

Dünyada gördüğüm en inatçı ama en tatlı çift.. Bugün onlar için birşeyler yazmak istedim.. Seviyorlar birbirlerini gözlerinden belli.. Asla kıramazlarda birbirlerini.. Çünkü gerçek sevgi kırmaya değil dokunmaya bile kıyamadığındır..

Yazımın son cümlesinde; mutlu olmayı hak eden herkese dokunmaya bile kıyamayacağı bir sevgi diliyorum..

Sevgi ile beslenmeye devam edin..

Bir Çocuk Tanıdım

2010-03-01T12:56:00.000-08:00

Bir çocuk tanıdım, gözleri kararmış,

Gülmesi gereken gözleri ağlıyor...

"Yalnızsın" diyorum,

Kabul etmiyor.

Bir çocuk tanıdım, yüreği ağlıyor,

Gözyaşlarını içine akıtıyor...

"Maske bu" diyorum,

"Ben üzülmüyorum" diyor

Bir çocuk tanıdım, yüzü gülüyor

Ama kalbinde bir mapus var...

Mapusta bir kız,

Gözünde bir yaş var..

Bir çocuk tanıdım,

Bu çocuğun umudu var.

Geleceğine inandığı,

Bir beklediği var.

Bir çocuk tanıdım, özlem çekiyor..

Özlemek güzeldir özlenen özlüyorsa..

Ama ya bu çocuk boşa bekliyorsa..

Bir çocuk tanıdım, ona aşık bir kız var..

Onu bekleyen, Onu özleyen bir kız..

Şimdi söyleyin a dostlar,

Bu kızın ne suçu var?

Farklı Zamanlarda Aşk

2010-03-01T12:52:00.000-08:00

Hep bir zamansızlık vardı.. Ya sen çok geç geliyordun, ya da ben erkenden orada oluyordum..

Bazen bekliyordum sabırla, bazense sabırsızlanıp gidiyordum bakmadan ardıma... Geç kalan sen miydin yoksa, erken gelen ben mi? Anlayamıyordum...

Aslında bu hikayeye geç kalan bendim, erken gelen sen.. Farklı zamanlarda yaşıyorduk adeta.. Farkında değildik sadece..

Daha erken gelseydim hayatına bilmezdim belki de huzuru, mutluluğu.. Ama geç kaldım.. Sen ise; hep geç kalsanda buluşmalara bu hikayeye erkenden geldin...

Biliyorum artık herşey için geç.. Ama sende bilirsin.. Hayal kurmam hedeflerim vardır.. Ve bende bilirim seninde beklentilerin var bu hayattan.. Özgürlükse istediğin, tutmam seni git.. Ama bağlanmaksa istediğin o zaman yanlış duraklarda inme bu zaman treninden..

Gözlerinde; sessiz, parlayan bir çığlık var.. Görmeseydim bu parıltıyı, duymasaydım o çığlıkları "kal" derdim.. "Biraz daha kal..." Ama üzgünüm.. Şimdi sana "Git" demeliyim.. Git ve huzur getir, gittiğin yüreğe.. Çünkü huzur senin adın.. Huzur, omuzuna yaslanıp gökyüzünde olmayan ama yalnız gezen yıldızlara dalmak.. Ama dedim ya gitmelisin.. Huzurken senin adın.. Artık demeliyim "huzurdu adı..."

Bahar Geldi

2010-03-01T12:27:00.000-08:00

Bugün uzunca bir zamandan sonra ağaçlarda açan çiçekleri gördüm.. Ve dedimki "İşte, sonunda geldi.. Bahar geldi.."

Hoşgeldin Bahar...

Bahar denilince nedense aklıma ilk olarak "çiçekler" geliyor.. Çiçekleri çok sevdiğimden midir bilinmez, her gördüğüm ağaçta açan beyaz minik çiçek arıyorum.. Her ne kadar az kalmış olsada yeşillikler.. Gördüğüm yeşilliklerde papatya arıyorum.. Sümbül arıyorum, karanfil arıyorum.. Gözlerim hep çiçek arıyor..

Ama daha ötesi var.. Bahar gelince çevrede aşk arıyorum...

Bahar bana aşk'ı hatırlatıyor nedense.. Ve tüm gördüğüm güzel çiftlere "hep böyle kalın" demek istiyorum..

Bahar mevsiminin gelmesi ile Mart ayı boyunca "AŞK" temalı yazılar paylaşıcam sizlerle.. Elimden geldiğince, kalemim tükenmedikçe, klavyem bozulmadıkça türeticem.. Tıkandığımda ise geçmişte karalanmış dosyalardan çıkaracağım bir kaç satır..

Bugün Baharın başlaması ile 1 yazı 1 şiir ile "Hoşgeldin" diyorum Aşk kokulu çiçeklere.. "Hoşgeldin Bahar.."

GERÇEK MUHABBET

2010-02-28T10:35:00.000-08:00

Bir önce yazmış olduğum "Yeni Muhabbet" yazısını Yeni Rakı'nın düzenlediği bir organizasyon için gönderdim. Aslında bu organizasyonun ne anlatmak istediğini incelemek için çok fırsatım olmamıştı.. Tatildeydim.. Bir haber geldi.. Bi sürü blogger Yakup Abi'ye bir yazı yazıyor, sende yaz dediler.. Bende bıraktım işi, gücü, tatili bir kenara "olmaz olmaz deme" dedim kendi kendime ve karaladım 3-5 satır bişeyler..

YENİ İLETİŞİM DEVİ

Evet.. Bu sloganı, önce bilboardlarda gördüm, sonra internet reklamlarıyla karşılaştım.. Çok az inceledim.. Yakup Ağabey'i gördüm.. 20'lik, 50'lik, 70'lik, 100'lük diye kontör görünümünde muhabbetin gerçeğini anlatıyordu Yakup Ağabey bizlere.. İlk aklıma gelen Yeni Rakı ile Turkcell'in bir kampanyada birleşeceği oldu.. Ne yapılabilir? Nasıl ortak çalışabilirler diye düşünürken ben, yeni rakı'dan bir telefon geldi.. Düzenleyecekleri lansmana beni de davet ettiklerini söyledi telefondaki ses...

İLK LANSMAN

Henüz blog dünyasına yeni girmiş bi blogger olarak sesimi bu kadar çabuk duyurmuş olmanın verdiği haz inanılmazdı.. 5. yazımda bir yerlere ulaşmış, insanlara yazımı okutmayı başarmıştım.. Günler öncesinden bir heyecan sardı beni.. Lansmanlar nasıl olurdu? Ne giyilirdi? Nasıl gidilirdi? Yüzlerce soru ve dolu dolu bir heyecan yaşadım..

Telefondaki ses'in ismi Ömermiş.. Ömer bana yemeğin Kurtuluş'ta Madam Despina Meyhanesinde düzenleneceğini söylediğinde ilk işim "Google"dan "Madam Despina Meyhanesi'ni" araştırmak oldu.. İlk başta bir hayal kırıklığı yaşadım açıkçası.. Gecekondu gibi bir fotoğraf ile karşılaştım.. Neyse dedim.. Yeni Rakı var işin içinde kötü olmaz bi gidip görmek lazım.. Eh tabii "teakolik" arkadaşımızda orda olacak, hatta Gökay Hoca'da gelecek, kendimi yalnız hissetmem heralde diye düşünerek 27 Şubat Cumartesi akşamı çıktım yola.. Kapıdan girer girmez Aslı Hanım ve telefonda görüştüğüm ses Ömer Kılıç (bugungunlerdendun.blogspot.com) beni kapıda karşıladı.. Teakolik Hamza ise kendine sağda solda çay aramakla meşguldü.. =) Hamza sağolsun beni görür görmez ilgilendi.. Önce beni bu organizasyonu düzenleyen Ercüment Büyükşener (www.ercument.org) ile tanıştırdı..

Vakit biraz ilerlediğinde salon doldu ve Ercüment bir konuşma yaptı ve yemeğe başlandı..

Özenle yapılmış mezeler soframızda rakılarımızın başucunda keyifimize eşlik ederken kadehlerimizi tanışmamızın ve bloglarımızın şerefine kaldırdık.. (Ercüment'in konuşmasını videoya aldım ama ne yazıkki yüklerken error verdi)

Yeni sofralarda, yeni muhabbetlerle, yeni dostluklara adımımızı yeni rakı ile atarken karşımda oturan güzel gözlü arkadaşım Gökçe (gerdarose.blogspot.com) ile aynı liseden mezun olduğumuzu hatta bir üst dönemimden olduğunu öğrendim.. Böylece muhabbetimiz daha da keyifli bir hal aldı.. Aynı şekilde karşımda oturan Volkan (volkanaytan.blogspot.com) ve Feyza (feyzakanik.blogspot.com) ile de gerçek muhabbetin, içip güzelleşmenin ve tabii ki rakı'nın yeni iletişim devi Yeni Rakı'nın tadına vardık..

Bu sırada keyifli sohbeti ile bizi yalnız bırakmayan Yakup Ağabey'imiz, usta tiyatrocu Yakup Yavru da gerçek dostluk ve gerçek sohbet gecesinde yanımızdaydı..

Fotoğrafları ve videoları Facebooktan paylaşacağım.. Almak isteyen arkadaşlar beni "Merve Cnr" ismi ile facebooktan bulabilirler..

YENİ MUHABBET...

2010-02-10T06:19:00.000-08:00

TATİL KEYFİ

Sonunda uzunca bir zamandır planladığım tatilimdeyim.. Dönem boyunca projeler, ödevler, sınavlar ile uğraştığımdan nefes almaya vakit bulamıyordum.. Şimdi kış sporları merkezi Uludağ'da, bir otel lobisinde ayaklarımı uzatmış, beyazlar içerisindeki manzarayı izlerken, kahvemi yudumluyor ve her zamanki gibi yine birşeyler anlatıyorum... Ama bu sefer yanımda oturan kişilere değil sizlere...

Üniversiteler haftası ile geldiğim Uludağ'da bu seneki tercihim 2. bölge oldu. Yalan olmasın çok iyi kayak yapamam.. Ve buraya spor yapmak için gelmedim.. Amacım tamamen kafa dinleyip, eğlenmekti.. 12 arkadaş toplandık ve "maksat muhabbet" diyerek tatilimize başladık..

MAKSAT MUHABBET

Dostlarla iki kelam laf etmek ne kadar muazzamdır biliriz, ama ya dostlarımızın bir kısmı yanımızda iken bir kısmı uzakta ise?

İşte o zaman maksat muhabbet dediğinizde eğer benim gibi dağ başında iseniz devreye Turkcell giriyor. En uzağınızdakileri size en yakınınızda hissettiriyor. 10 senelik Turkcell müşterisi olarak bir kez daha beni mağdur etmediği için Turkcell'e teşekkür ediyorum.. En uzağındakilerde bir telefon ile en yakınına gelince bir kadeh alkol ile dört dörtlük oluyor muhabbet..

Muhabbet dediğin alkol ile bütünleşmiş bir gerçek. Tatil sistemi herşey dahil olunca, üniversite haftasında gençliğimizin tükettiği alkolün haddi hesabı yok.

Biz de arkadaşlarımızla "Maksat Muhabbet" diyerek birer kadeh içki içelim dedik. "iki lafın belini kıralım" derken "laf lafı açtı" ve sonunda elimizde kadehler, dilimizde şarkılar kendimizi eğlenirken bulduk...

Söylenen şarkılar fasıl misali olunca, muhabbet dediğin doruğa ulaşınca gecemizin vazgeçilmez alkolü tabii ki de nevi idi...

Nevi eski Türkçe'de "Rakı" demekmiş.. Öğrenir öğrenmez sizinle paylaşmak istedim.
Tabii ki rakı denilince akla ilk gelen 1950'lerden beri Türk milletinin vazgeçilmez nevisi YENİ RAKI...

Dilimizde şarkılar, elimizde kadehler, sabah spor, akşam muhabbet; eğlence dolu bir tatil geçirdim..

Bu güzel tatilimde, yaşanan, yaşanmayan ve yaşanmak için hayal edilmiş olup yaşanamayan herkese ve herşeye sonsuz teşekkürler...

RADYO SUNUCULUĞU

2010-02-01T09:14:00.001-08:00

Radyo veya TV Sunuculuğu her babayiğidin harcı değildir..

Evet.. Yanlış okumadınız bu bir eleştiri yazısı.. Şimdi bana diyecekler ki: "Sen kim oluyorsun da kimi eleştiriyorsun?"

Ben dinleyiciyim... Ben izleyiciyim.. Ben medya sektöründe eğitim alan bir dinleyici ve izleyiciyim.. Ve eğitimsiz kişilerin hatta hem eğitimsiz hem yeteneksiz kişilerin seslerini radyoda duymaya tahamül edemiyorum..

Televizyon sektörü artık bu yeteneksizliklere çok alıştı.. Özellikle Turksat üzerinden yayın yapan "Euro" adıyla başlayan büyük kanallarında geceleri yarışma programı yapan "Hadiiii bakalıım ilk kim arayacak, kim sorumu bilicek 5 harfli 3. harfi 'r' ilk harfi 't' saç için kullanılır" diye çene çalan sunucuları hiç anlatmayacağım.. Çünkü onlardan bahsetmek onları izlediğimin ve önemsediğimin göstergesi olacak..

Ama önemsediğim bir nokta var... Radyo sunuculuğu..

Radyo sunuculuğu TRT ile başlamış ve günümüze kadar gelmiş bir meslektir.. Radyoculuk mesleğinin ömrü Kaset, Cd, Dvd, Mp3 ve internet yayıncılığı ile yavaş yavaş bitmektedir.. Bu durumlar radyoculuğun bitmesi için çok büyük bir etken olsada asıl önemli etkenin günümüzde dinlediğimiz sokak ağızı ile konuşan sunucularıdır...

Geçtiğimiz hafta içi bir gün yolda giderken dinlediğim bir radyo kanalında bir sunucu kız kendi kendine konuşuyordu..

Biz derslerimizde öğreniyoruz bu işleri.. Sevgili Hocam, Yıllarını TRT'ye adamış bir radyo adamı Sayın Yrd. Doç. Dr. Nejat Çetinok bize der ki: "Radyo sunucusu yalnız adamdır.."

Kendi kendine konuşuyor diyip geçmemek lazım diye düşünerek biraz kulak kabarttım söylediklerine..

Sunucu arkadaşımız "iletişim kabiliyetini geliştirmek"ten söz ediyordu.. Konu dikkatimi çekti.. Dinlemek istedim.. Dinlemez olaydım.. Sunucu arkadaş "iletişim kabiliyetini geliştirme" konusundan bahsederken birden bir olay anlatmaya başladı.

Olay şöyle: "Geçen gün eski erkek arkadaşımla buluştum, (...) çaylarımız geldi. Eski erkek arkadaşım çayının içine şekerini attıktan sonra çayını karıştırdı ve sıcak kaşığı çıkarıp benim elime değdirdi. İşte bakın bu da bir iletişim kabiliyetidir. Erkekler bu şekilde iletişim kuruyorlar bu yüzden erkeklerin iletişim kabiliyetlerini geliştirmeleri lazım.. (....)" dedi..

Şimdi, sevgili sunucu arkadaşım sorarım sana: "Gerçekten iletişim kabiliyetinin bu olduğunu mu düşünüyorsun..???"

Ben daha henüz bu söylemlerin şokunu üzerimden atamamışken sunucu arkadaş bir başka olay anlatmaya başladı ve olayı anlatırken kurduğu 2. cümle benim bu yazıyı yazma sebebim oldu.

Arkadaşımızın kurduğu cümle şuna benzer bir şekilde idi: "(...) insanlar kaşının üstünde gözün var diyerek bahane yaratıyorlar, ben bu deyimin anlamını anlamadım.."

Sevgili sunucu arkadaşım; sen bir sunucusun.. herşeyden önce ana dilinin kurallarını bilmek ve uygulamak zorundasın.. Senin mesleğin dilini kullanmak.. Sen eğer kendi dilindeki bir deyimin anlamını bilmiyorsan, öncelikle git bu konuda bir eğitim al.. Yok, ben bildiğim gibi konuşucam diyorsan da, bari bilmediğin cümleleri kullanıp kendini yerle bir etme!!!

Ve yine aynı sunucu arkadaşımızın aynı akşam aynı radyo programındaki 3. gafı şu oldu: "Arkadaşlar iletişim bir sanattır.. Ya aslında şu sıralar en çok hoşuma giden cümle şu ki; Nereye dönersen dön popon hep arkandadır.."

YA ARKADAŞIM; çileden çıktım... Sen iletişimin bir sanat olmasıyla, poponun arkanda olmasını nasıl bağdaştırabiliyorsun.. Hadi bunu bir şekilde, kendi kapasiteni kullanarak yaptın da... Yayında böyle bir cümleyi nasıl kurabiliyorsun...

Bu konuşmaların hepsi iki şarkı arasında geçti..

Sunucu arkadaşımız son cümlesini de söyledikten sonra bir anda şarkıya girdi ve 6 parça arka arkaya çaldı.. 6 şarkının sonunda sunucu arkadaşımız tekrar yayına geldi ve "saatlerimiz 20:00'yi gösteriyor.. (...) herkese iyi akşamlar.." diyerek programını bitirdi..

O sırada ne oldu ne bitti, neden 6 şarkı arka arkaya çaldı tabiki bilemeyiz.. Ama her ne olduysa çok iyi olmuş...

O günkü programından sonra bir daha o saatlerde o radyo kanalını dinlememeye karar verdim..

BEYAZ İSTANBUL

2010-01-23T04:39:00.000-08:00

Başlıktan da anlayacağınız gibi bugün İstanbul'un üzeri bembeyaz bir örtüyle kaplandı.. Sabah gözlerimi açıp, camdan baktığımda; her bir tepesi karla kaplanan bu 7 tepeli mükemmel şehire, bir kez daha aşık oldum..

Beyaz rengi, tüm dünya da saflığı temizliği temsil eder ve dünyanın en güzel şehirlerinden biri olan İstanbul'un beyazlar içine bürünmesi beni resmen büyülüyor..

Yaprakları dökülmüş ağaçların, sanki beyaz çiçekler açmışçasına kar ile kaplanması; tepelerin bir tek zirvelerinin değil tamamının beyaza örtülmesi; çocukların sokaktaki kar topu savaşı ve şehre sanki, ters-düz edilmiş bir yılbaşı süsü gbi, bembeyaz köpüklerin yağmasından gözlerimi alamadığımı farkettim bu sabah..

Ve kendime bir kahve yapıp camın kenarında bu güzel günü izlemek istedim sessizce..

Mutfağa doğru yöneldim, önce bir kupa çıkardım en büyüğünden, sonra kahveyi aldım dolaptan.. Tabii bu sırada su kaynasın diye tuşuna basmıştım ki.... ELEKTRİKLER KESİK....!!!

Yıl 2010

Evet.. Yıl 2010 ve biz bu sene Dünya Kültür Başkenti seçilmiş bir şehirde yaşıyoruz.. Bunu şehrin dört bir yanında yapılan pahalı törenlerle kutluyoruz.. Kar yağacağı, fırtına olacağı günler öncesinden duyuruluyor.. AKOM (Afet Kordinasyon Merkezi) tüm önlemleri aldığını açıklıyor..

Bunları duyduğumuzda, "biz artık gelişiyoruz, baksana adamlar her türlü önlemi alıyor" diyoruz.. Ama fırtınadan dolayı olacak bir elektrik kesintisine hala çare bulamıyoruz..

Elektrik idaresi ile konuştuğumda aldığım cevap ise; "bir kaç saat içinde düzelecek, yoğun kar yağışı ve fırtına sebebiyle" deniliyor..

Bu güzel şehrin eksikleri o kadar çok ki: "işte bu oldu" dediğimiz noktada hoop... 1 eksi daha geliyor... Ve her zaman olduğu gibi.. 3 yanlış 1 doğruyu götürüyor..

BeN KiMiM?

2010-01-22T11:52:00.000-08:00

Merhabalar,

ilk bloguma kendimi tanıtarak başlamak istiyorum...

Ben Merve..

NE YAPARIM?

6 yaşında bilgisayar ile tanıştım, 8 yaşında bir bilgisayarım vardı. 10 yaşında internet cafe ile tanıştım.. 11 yaşında internetim vardı ama MIRC kullanmaktan başka bir işe yaramıyordu. Daha sonraları ICQ, MSN derken çenemin düştüğünü farkettim.

Ortaokul - Lise çağlarımda 3,5 - 4 yıl kadar tiyatro eğitimi aldım.. Hocalarım arasında Sönmez Atasoy (Kurtlar Vadisi - Halo Ağa) ve Ragıp Savaş (Kurtlar Vadisi - Şekerim Fuat) gibi harika isimler vardı. Shakespeare'in oyunlarından bol bol oynadım.. Ragıp Hocam'ın bana bu sahneler sırasında taktığı isim ise; Tombiş Ophelia oldu..

13 yaşında şiir ve yazı yazmaya başladım (aşık olmuştum çünkü) 15 yaşında okul dergisi yönetiyordum, 17 yaşında okul başkanlığı, 18 yaşında yıllık komitesi başkanlığı yaptım..

20 yaşında üniversitede bölüm 1 başkanlığı yaptım..

2006 yılında iticu iletişim tv'de rejisör olarak çalıştım

2007 yılında iticu dergisi İtalik'de yazı yazdım

2008 yılında TRT'de 7 ay staj yaptım ve okula devamsızlık problemim yüzünden ayrıldım..

2009 yılında METROPOL dergisinde staja girdim ama kendimi aynı şirketin bir başka kolunda satış pazarlama ve veri toplama ekibinde buldum.. Zorunlu stajdı... Tamamladım ve ayrıldım..

Yıl 2010 olunca, son sınıfta olmanın verdiği rahatlıkla okula neredeyse hiç gitmedim.. Boş oturmaktan sıkıldım e bari son bi staj yapayım dedim.. Kendimi Wanda Digital'de Müşteri ilişkileri kısmında buldum.. Kısa ama güzel bi staj dönemi geçirdim.. O güne kadar hiç tatmadığım bir sektör olan dijital/interaktif iletişimi denedim ve interaktif reklamcılık alanında kalmaya karar verdim.. Okulu bitirdiğimde 2-3 ay kadar bu alanda kalmaya kararlı olduğum için iş aradım.. Eylül 2010 itibariyle Buzz Dijital'de işe başladım. Şimdi hayatımdan mutluyum..

Okul hayatım boyunca yaptığım çalışmalar arasında ünlü tiyatrocu Zihni Göktay (Lüküs Hayat - Rıza, Cennet Mahallesi - Ethem) belgeseli ve Hülya Koçyiğit belgeseli bulunmaktadır.. Bunların dışında Zihinsel Engelli çocuklar ile ilgili bir araştırmam, Kaykaycılar ile ilgili bir araştırmam ve reklamcılık ile ilgili bir araştırmam bulunmakta.. Araştırma yazılarıma ek olarak, şiirlerim, hikayelerim ve çektiğim kısa filmler var.

İLKLERİM

İlk tanıştığım yönetmen 86 yılında Melih Gülgen (bebekliğim ve çocukluğum elinde büyüyerek geçti.. Ona, Babıkı diyerek büyüdüm)

İlk dostumu 92 yılında edindim.. imkanlar dahilinde oldukça hala görüşürüz güzel gözlü arkadaşımla.. Bu arada bir MOR sevdasına kapıldım ki sormayın.. 10 yıldır vazgeçemediğim tek renk..

İlk koleksiyonum her kız gibi benimde "peçete"lerden oluşuyordu. Daha sonrasında kartpostal koleksiyonu yaptım.. 2005 yılından beri Clipper çakmak koleksiyonu yapıyorum.. Elimde 300 parçayı aşkın bir koleksiyon var..

İlk aşkı 99 yılında tattım.. Platoniktim, bulması zor oldu ama kaybetmesi 45 saniye aldı.. 99 depremiyle birlikte aşık olduğum çocuktan bir daha haber alınamadı..

2005'de sebepsiz yere nefreti öğrendim 2006'da nefret ettiğin kişinin dostum olabileceğini.. Ve en büyük dostlukların nefret ile başladığını..

Aynı zamanda 2006'da bir arkadaşımdan kazık yemeyi de öğrendim... Ama akıllanmadım.. üstüne 2008 de ve 2009 da birer kazık daha yedim.. Bunların hepsine Dost Kazığı adını verdim..

NE SEVERİM?

Müzik dinlemeyi, internette dolaşmayı, fotoğraf çekmeyi, film izlemeyi, yazı yazmayı, yeni şeyler öğrenmeyi, öğrendiklerimi paylaşmayı ve yönetmeyi seviyorum.. (çeşitli film, belgesel ve TV programları yönettim)

Türk kahvesine bayılıyorum, yanında sigara olmadan yaşayamıyorum.. Şu kısa hayatta en çok zevk aldığım şey: cafe cafe dolaşıp çeşitli kahveler denemek.. Nerede ne yenir, ne içilir kıyaslama yapmam.. Sadece sevdiğim tadları sevdiklerimle paylaşırım..

Avrupa yakasında favori semtim Bebek'tir.. En uğrak yerim ise; İstinye Park'tır...

Anadolu yakasında ise; Bağdat Caddesi ve Caddebostanı severim.. En uğrak mekanım Havelka'dır..

Ama en çok sevdiğim şeylerin başında velet kardeşim geliyor.. Ece.. 14 yaşında.. ve tam bir terörist.. :)) (kendisini buraya yazmazsam bu yazıyı gördüğünde beni parçalayabilir)

NEDEN MOR CAFES?

Tarih 22 Ocak 2010'u gösterirken (bugün), blogger "teakolik" ile Gökay Bekşen aracılığı ile tanıştım.. Bana bir medyacı olarak internet piyasasına adım atmam gerektiğini hatırlattı..

E peki ne üzerine yazabilirim diye düşünürken Caddebostan Benzin'de ben kahvemi, teakolik ise tabii ki çayını yudumluyordu.. İşte o anda kahvenin tadı nasıl güzel gelmişse, bir ışık yanıp sönmeye başladı kafamda.. Benim en çok yaptığım şey gezmek olduğuna göre gezdiğim yerleri, içtiğim kahveleri anlatırım yazılarımda dedim... Ve tabiiki sınırlı bir alanda kalmayıp hayallerimi, bildiklerimi paylaşırım diye düşündüm..

Peki ya isim mi nerden geldi?

Caddebostan Benzin'de bar'ın yanındaki masada oturuyorduk.. kafamı bara doğru çevirdiğimde barın üst kısmındaki demirlerin kafes şeklinde olduğu dikkatimi çekti.. Ve neden cafes olmasın dedim teakolik'e.. "Alınmıştır o isim boşuna uğraşma" dedi.. Tabii ben yine de uğraştım..

Tabiiki de alınmış.. Ama ben yılmadım ve denedim.. bir cafe açsam adını MOR CAFE'S koyardım dedim kendi kendime... ve işte Mor Cafe's sizlerle..

SİZDEN RİCAM...

Emeğe kusur etmemeniz.. Özel yazılarımı şimdilik paylaşmayacağım için ismim kullanıldığı takdirde yazılarımın kullanılmasında bir sakınca yoktur..

Yorumlarınızı yaparken de insan kategorisinden çıkmamanızı rica ediyorum..

TEŞEKKÜRLER

Blog sitesi ve sosyal medya hakkında derslerinde bizlerden bilgisini esirgemeyen CAN TÜZÜNER hocama..

Bana ister istemez "internet yayıncılığı" sınavımda yardım ettiği için ve tabiiki "teakolik" ile tanıştırdığı için Gökay Bekşen'e..

Tabii ki şu satırları yazmaya başlamamda büyük katkısı olan "teakolik" Hamza Şamlıoğlu'na..

(eminim ki şu anda içinden: "yazmaya başla dedim ama susmasını da bil be kızım" diyordur.)

Ve son olarak:

hayatımda yaşanmış, yaşanamamış veya yaşanmak için hayal edilmiş herkese ve herşeye

sonsuz teşekkürler....